Kıyamet Suresi

لَٓا اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ

lâ uḳsimü biyevmi-lḳiyâmeh.

Kıyamet gününe yemin ederim.

وَلَٓا اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ

velâ uḳsimü binnefsi-llevvâmeh.

Kendini kınayan (pişmanlık duyan) nefse yemin ederim (diriltilip hesaba çekileceksiniz).

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُۜ

eyaḥsebü-l'insânü ellen necme`a `iżâmeh.

İnsan, kendisinin kemiklerini biraraya toplayamayacağımızı mı sanır?

بَلٰى قَادِرٖينَ عَلٰٓى اَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ

belâ ḳâdirîne `alâ en nüsevviye benâneh.

Evet, bizim, onun parmak uçlarını bile aynen eski haline getirmeye gücümüz yeter.

بَلْ يُرٖيدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهُۚ

bel yürîdü-l'insânü liyefcüra emâmeh.

Fakat insan önündekini (kıyameti) yalanlamak ister.

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۜ

yes'elü eyyâne yevmü-lḳiyâmeh.

"Kıyamet günü ne zamanmış?" diye sorar.

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ

feiẕâ beriḳa-lbeṣar.

İşte, göz kamaştığı,

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ

veḫasefe-lḳamer.

Ay tutulduğu,

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ

vecümi`a-şşemsü velḳamer.

Güneşle ay biraraya getirildiği zaman!

يَقُولُ الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ

yeḳûlü-l'insânü yevmeiẕin eyne-lmeferr.

O gün insan, "Kaçacak yer neresi!" diyecektir.

كَلَّا لَا وَزَرَۚ

kellâ lâ vezer.

Hayır, hayır! (Kaçıp) sığınacak yer yoktur!

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمُسْتَقَرُّۜ

ilâ rabbike yevmeiẕin-lmüsteḳarr.

O gün varıp durulacak yer, sadece Rabbinin huzurudur.

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۜ

yünebbeü-l'insânü yevmeiẕim bimâ ḳaddeme veeḫḫar.

O gün insana, ileri götürdüğü ve geri bıraktığı ne varsa bildirilir.