Kıyamet Suresi

وَقٖيلَ مَنْ۔ رَاقٍۙ

veḳîle men râḳ.

"Tedavi edebilecek kimdir?" denir.

وَظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ

veżanne ennehü-lfirâḳ.

(Can çekişen) bunun gerçek bir ayrılış olduğunu anlar.

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ

velteffeti-ssâḳu bissâḳ.

Ve bacak bacağa dolaşır.

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمَسَاقُۜ‌۟

ilâ rabbike yevmeiẕin-lmesâḳ.

İşte o gün sevkedilecek yer, sadece Rabbinin huzurudur.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّٰىۙ

felâ ṣaddeḳa velâ ṣallâ.

İşte o, (Peygamber'in getirdiğini) doğru kabul etmemiş, namaz da kılmamıştı.

وَلٰـكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۙ

velâkin keẕẕebe vetevellâ.

Aksine yalan saymış ve yüz çevirmişti.

ثُمَّ ذَهَبَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ يَتَمَطّٰىۜ

ŝümme ẕehebe ilâ ehlihî yetemeṭṭâ.

Sonra da çalım sata sata yürüyerek kendi ehline (taraftarlarına) gitmişti.

اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۙ

evlâ leke feevlâ.

Layıktır (o azap) sana, layık!

ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۜ

ŝümme evlâ leke feevlâ.

Evet, layıktır sana (o azap) layık!

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَنْ يُتْرَكَ سُدًىۜ

eyaḥsebü-l'insânü ey yütrake südâ.

İnsan, kendisinin başıboş bırakılacağını mı sanır!

اَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنٰىۙ

elem yekü nuṭfetem mim meniyyiy yümnâ.

O, (döl yatağına) akıtılan meninin içinden bir nutfe (sperm) değil miydi?

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّٰىۙ

ŝümme kâne `aleḳaten feḫaleḳa fesevvâ.

Sonra bu, alaka (aşılanmış yumurta) olmuş, derken Allah onu (insan biçiminde) yaratıp şekillendirmişti.

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْاُنْثٰىۜ

fece`ale minhü-zzevceyni-ẕẕekera vel'ünŝâ.

Ondan da iki eşi, yani erkek ve dişiyi var etmişti.