Sen öğüt ver! Esasen sen sadece bir öğütçüsün.

Haydi öğüt ver; sen şimdi sırf bir öğütçüsün.

O halde (Resulüm), öğüt ver. Çünkü sen ancak öğüt vericisin.

Öğüt ver, çünkü sen ancak öğüt verensin.

Artık sen, öğüt verip-hatırlat. Sen, yalnızca bir öğüt verici-bir hatırlatıcısın.

Artık uyar/düşündür! Çünkü sen bir uyarıcı/düşündürücüsün.

İşte böyle... Sen insanları irşada devam et! Zaten senin görevin sadece irşad edip düşündürmektir.

Hatırlat, çünkü sen hatırlatıcısın.